De belevenissen van Hugo Huisman

Aflevering 2

...En u bent?” vroeg  de receptioniste, de telefoon losjes in haar hand. 
 Hugo Huisman, haar man...
De prachtige jonge vrouw keek geroutineerd net over hem heen. Ze zag eruit als een supermodel in een ruimteschip. Deze lobby was haar universum. Zij heerste hier vanachter de  immense blinkende roestvrijstalen balie. Hugo kreeg het gevoel alsof hij hier rechtstreeks de toekomst was binnengestapt.
“Een ogenblikje alstublieft...” zei ze.
Hij stond in een ruime, lichte hal die werd gedomineerd door  hoge, spiegelende pilaren die rustten op een smetteloos glanzende marmeren vloer. De entree schatte hij op wel zeven of acht verdiepingen hoog en was volledig van glas. Onderin draaiden twee draaideuren geruisloos hun rondjes.  Grote palmen groeiden in enorme potten die in deze hal toch klein leken. Aan de wanden van de hoger gelegen etages hing moderne kunst van grote kunstenaars waarvan hij de naam was vergeten.  Behalve voetstappen uit onzichtbare gangen was het stil in de hal.
“U kunt doorlopen.  Penny werkt op de 22^e verdieping”.

De lift zoefde naar boven. 'Het lijkt wel een teletijdmachine', dacht Hugo.
Op de  9^e verdieping  stapte een groepje kerels in. Ze spraken engels met elkaar.  Meteen rook de lift naar men’s Cologne. ‘Zijn dit de nieuwe collega’s van Penny? Ze zijn jonger dan ik en ze hebben allemaal nette pakken aan’, zag hij via de spiegel. 
De lift stopte en de mannen stapten uit. Hugo was nu alleen met zijn spiegelbeeld. Hij zag er opeens ouderwets uit en hij voelde zich ver verwijderd van iedere vorm van succes. Twintig jaar verwijderd om precies te zijn. Terwijl zijn lift de 21-ste eeuw binnenzoefde, was hij in de jaren tachtig blijven steken. ‘En ik zal die tijd nooit meer inhalen...’ dacht hij. De lift stopte en de deuren gleden open.

“Lieverd, je bent er al!”  Penny stond bij de lift en gaf hem een kus. Ze straalde. “Kom je mee naar mijn nieuwe kantoor? Hoe vind je het hier?” 
Nou, wel chic.  Alles is zo eh....
“Ja, professioneel, vind je niet?”
Hij had eigenlijk ‘futuristisch’ willen zeggen, maar hij liet het maar zo.
 “Kijk , dit is onze meeting room, daar hangen de plan-borden met onze  projecten, en hier zit Michelle, - Michelle dit is nou Hugo, - Huug, Michelle...”.  Hij gaf haar een hand en dacht dat ze niet veel ouder dan twintig kon zijn.
Penny liep alweer door. “ En in deze hal zit het internationale team. En dit..”- ze opende een deur - “dit is mijn kantoor. Kom binnen. Nou?  Wat vind je ervan...?”
Ja, eh... prachtig! Hugo bedacht zich dat hij een bosje bloemen of zo mee had moeten nemen.
 “En moet je het uitzicht zien Huug,  kijk dan! Je kan echt de hele stad zien...”
Hugo ging naast haar staan en keek naar buiten. Wow,  dat was hoog! Oh ja, het hele centrum, en daar is de snelweg...en de metro! Nou, dynamisch hoor!”

Hij keek naar Penny. Was dit hetzelfde meisje wat hij jaren geleden in een kroeg was tegen gekomen? Het meisje dat tweede-hands kleding droeg, eeuwig in bed bleef liggen en liedjes wilde schrijven op haar gitaar?
Penny, kijk eens waar je nou terecht bent gekomen! Het is ongelooflijk.
“Oh Huug, het is gewoon een kantoor hoor...maar vind je het echt leuk? Ja?”
Heerlijk lijkt me, om je eigen kantoor te hebben. Kan je tenminste een deur achter je dicht doen.
“Maar dan nog lopen hier de hele dag mensen binnen. Heb je zin in koffie?” Hugo ging even zitten tegenover haar buro.
“Wat leuk dat je  langsgekomen bent”. Ze zette de kopjes op het buro.
 “Hoe ging alles vanmorgen bij de creche?”.
Oh prima hoor.... Hij nam een slok van z’n koffie.

Penny las iets op haar beeldscherm. Buiten zag de lucht er raar groenig uit. Alsof het een projektie was. En nu zag hij pas de kale muren en de tl-buizen die in het systeemplafond zaten ingebouwd.  Hier  leek het niet op de 21-ste eeuw zoals in de lift, maar eerder op een lokatie uit de film ‘Brasil’, waar Tuttle veranderd in Buttle door een typefout. Of andersom.
Zeg Penny, vind je mij oud?
“Wat zeg je? Nee, helemaal niet!”
Ik bedoel -al die mannen hier met wie je hier werkt –ze zijn zoveel jonger dan ik, ze dragen mooie pakken, ze ruiken lekker, ze praten engels. Ik voel me net een dino-saurus hier
“Oh Hugo.  Die mannen? Die zijn niet interessant. Ze zijn bang dat ze iets fout doen. Ze zijn onzeker. Daarom werken ze zo hard en doen ze elkaar precies na.”
Maar er zit toch ook wel een leuke man tussen, slim en met humor?
 “Ik wil niet zo’n man Hugo. Ik wil jou. Dus maak je nou maar geen zorgen lieverd.” Ze liep naar hem toe. 
 “Huug, ik kan deze baan  alleen maar doen  samen met jou” zei Penny en omhelsde hem. Hij rook d’r haar, en streelde haar rug. Toen  kuste hij haar hals en haar wangen, daarna haar lippen.  Hugo kreeg zin in haar. Hij wilde haar wel nemen, nu, hier, op dit buro voor dat grote raam. Opeens voelde hij bij zijn lies iets trillen. Het stopte even en toen begon het trillen opnieuw. Hugo  schrok een beetje en liet haar los.  “Oh, sorry hoor, het is mijn Blackberry” lachte Penny, terwijl ze het apparaat uit haar broekzak haalde. Ze las het bericht.
“ Van Michelle... Ik heb een video-conferentie met Moskou. Het begint zo dadelijk....”
Ze keken elkaar aan.
“Nou! Spannend eh...kantoor heb je” zei hij plagerig.
Penny kuste hem nog een keer en zei: Ja. Opwindend, vind je niet?

Pieter Smit