Regisseur en scenario: Bahman Ghobadi
Cast: Ismail Ghaffari, Allah Morad Rashtiani, Heyde Tehrani, Hassan Poorshirazi, Golshifteh Farahani, Sadiq Behzadpoor e.a.
Distributeur: Cinemien
Lengte: 107 minuten
Release: 9 augustus 2007
Das Fräulein
Weggevlucht uit voormalig Joegoslavië kruisen de levens van drie krachtige vrouwen elkaar in Zwitserland, waar ze opnieuw naar zichzelf leren kijken. Gespeend van elke gemakkelijke nostalgie raakt de film aan de pijn die onvermijdelijk verbonden is aan de onvrijwillige breuk met je eigen afkomst.
Al in de eerste scènes van Das Fräulein bekruipt je het gevoel van medelijden met de drie vrouwelijke hoofdpersonen. De jonge Ana, gevlucht uit wat later blijkt voormalig Joegoslavië probeert in de grote stad telkens onderdak te vinden. Ze gaat eerst mee met een jong stel, dan blijft ze overnachten bij een moderne Zwitser en uiteindelijk krijgt ze een baantje (en onderdak) in de fabriekskantine van Ruza. Ruza is onbenaderbaar, komt ook uit Joegoslavië en runt met strakke hand haar kantine; haar enige houvast. In de kantine werkt ook Mila. Zij en haar man werken voor een huis in haar geboorteland; wat niet opschiet. Ze hebben allemaal iets gemeenschappelijks: weggevlucht uit hun land van herkomst en er weer naar terug verlangen. Voor Ana ligt het nog anders omdat zij een ziekte onder de leden heeft die haar dwingt om het beste er van te maken.
Ze treedt buiten zichzelf en met haar nonchalante en eigen gevoel van zorgeloosheid steekt ze de andere vrouwen ook aan. Zo zie je dat Ruza een vriend krijgt en in haar verleden duikt. En Mila komt erachter dat er meer is dan werken voor een huis dat nooit afkomt en vindt haar gevoel van eigenwaarde terug. De meerdere lagen van dit immigrantendrama en de karakters die goed zijn afgebakend, maken dit tot een sterk speelfilmdebuut. Met uitmuntende acteerprestaties van de dames die op veelzeggende wijze laten zien hoe eenzaam je kunt zijn in een vreemd land.
Regie: Andrea Staka
Scenario: Andrea Staka, Barbara Albert, Marie Kreutzer
Cast: Mirjana Karanoci, Marije Skaricic, Ljubica Jovic, Andrea Zogg e.a.
Lengte: 81 minuten
Distributie: Media Luna Production
Release in Nederland: ?
Una ballata bianca (White Ballad)
Experimentele film waarin een bejaard echtpaar in strakke choreografie en bespiegelende voice-over de liefde, het leven en de nadere dood beschouwt.
Heel erg experimenteel was Una ballata bianca nu ook weer niet, eerder toneelmatig en eenzijdig. Je ziet het oudere echtpaar Carmela en Nicola Lanci in tableaus langs en met elkaar leven in hun woning. In een voice-over geven ze commentaar op elkaar. Hij eet alleen aan een tafeltje en maakt de vloer schoon. Zij ruimt op en schuifelt naar een kamer om demonstratief de kast met linnen te legen. Je komt heel veel van ze te weten. Zij wil eigenlijk alleen maar dood en ondanks het feit dat haar man nare eigenschappen heeft, blijft ze hem leuk vinden. Hij vindt het jammer dat hij haar geen kinderen heeft kunnen geven.
Dit allemaal afgewisseld met beelden van het Italiaanse landschap en onder meer een vrouw, actrice Simona Senzacqua, die een gesprek voert met een ooievaar. Het is allemaal duidelijk: de oudjes staan met één been in het graf en wachten tot het zover is, en ondertussen vervelen zich te pletter. De herinneringen aan vroeger, je ziet ze dan vader en moedertje spelen, zijn lief en leuk, maar dat zwijgzame gebanjer door het huis verflauwt je aandacht. Geen mooie manier om oud te worden.
Regie: Stefano Odoardi
Scenario: Kees Roorda, Stefano Odoardi
Productie: O Film
Filmdistributie: Moskitofilms
Lengte: 78 minuten
Release: ?
The Way I Spent the End of the World (Cum mi-am petrecut sfarsitul lumii)
De zeventienjarige Eva en haar zevenjarige broertje Lalalilu proberen aan het einde van Ceausescu’s bewind, als de revolutie nog niet in zicht is, via snode plannen hun eigen vrijheid te bewerkstelligen. De plannen mislukken, de liefde overwint.
De laatste jaren zie je veel Oostbloklandenfilms die net de tijd van vlak voor de ‘Val van de Muur’ kritisch in beeld brengen. The Way I Spent the End of the World speelt zich af in het laatste jaar van Ceausescu’s regime in Roemenië in een buitenwijk van Boekarest. Veel armoede, er is bijvoorbeeld amper geld om medicijnen te kopen, maar vooral angst dat je omgeving je ziet als een vijand van het bewind. Constant worden mensen door de geheime dienst opgepakt en ondervraagd. Wanneer Eva, een zeventienjarige per ongeluk een buste van Ceausescu, door toedoen van vriendje Alex omstoot, wordt zij van school getrapt en moet zij naar een school voor afvalligen. Eva wil niks meer met Alex te maken hebben ondanks het feit dat zijn vader de plaatselijke politieagent is. Ze wil naar het westen vluchten. Dit wil ze doen met Andrei, een eenzelvige jongen die precies weet hoe je dat moet doen. Eerst oefenen in ijskoud water en dan de Donau overzwemmen. Eva’s broertje Lalalilu sluit zich met zijn vriendjes bij het schoolkoor aan. Dit schoolkoor mag op een nationale feestdag voor Ceausescu zingen. Lalalilu heeft zich voorgenomen om de dictator te vermoorden.
The Way I Spent te End of The World zit dicht op het leven van de Roemenen van alledag. Regisseur Mitulescu versterkt dit gevoel van voyeurisme met doorkijkjes en kieren in daken en schuttingen om elkaar goed in de gaten te houden. Aan de oppervlakte is voelbaar hoe machteloos volwassenen kunnen zijn om zich staande te houden in het dagelijks leven. Een leven van onderdrukking en wantrouwen, waar wreedheid naar elkaar toe een gewoonte is. The Way I Spent the End of the World springt er vooral uit in hoe kinderen hun eigen wereld beleven. Gespeeld in adembenemend en ontroerend spel. Afgewisseld met documentaire beelden van Ceausescu’s pijnlijke aftocht.
Regie: Catalin Mitulescu
Scenario: Catalin Mitulescu, Andreea Valean
Productiebedrijf: Strada Film
Filmdistributeur: Filmmuseum
Lengte: 106 minuten
Release: ?
Rudolf Hunnik
Met dank aan Ronald Roestenburg
Filmrecensies
