Angela Crott laat in ''Is mijn zoon een macho'' zien dat ouders zich moeten realiseren dat jongens nu eenmaal anders zijn dan meisjes en dat je zoons dus ook anders zult moeten opvoeden dan dochters.

Over de overeenkomsten en verschillen tussen mannen en vrouwen is op deze site al het nodige geschreven. Dát er verschillen zijn staat buiten kijf. En zo zijn dus ook jongens niet gelijk aan meisjes, maar is het meisjesgedrag wel de norm en kunnen jongens geen jongens meer zijn, wat leidt tot de nodige problemen in de opvoeding en in het functioneren van jongens en mannen in onze maatschappij, zo stelt Angela Crott, zelf moeder van jongens en dus ervaringsdeskundige.

Irritant
De argumentatie en wetenschappelijke ‘feiten’ die Crott gebruikt om haar stellingen kracht bij te zetten zijn bij vlagen tenenkrommend. Onder andere geeft ze een korte omschrijving van de geschiedenis van de emancipatie van de vrouw waarbij de nadruk sterkt ligt op het daarbij geleden ‘verlies’ voor de mannen. Zo wordt hij niet meer vertroeteld toen het damesblad Margriet emancipeerde, is verslaggeving van het nieuws verworden tot emotie-journalistiek, en moet de man ineens meedoen aan het vrouwelijke ‘gezeur’ door alle kanten van een zaak door en door uit te spitten.
“Vanaf de oertijd is het lichaam van een man erop gebouwd om te jagen en te vechten, en dat van een vrouw om kinderen te krijgen, ze te verzorgen en ze voor gevaar te behoeden” Behalve dat het een gigantisch clichee is, is het ook nog eens niet waar, want waar op het vrouwenlichaam bevinden zich de verzorgonderdelen, tenzij dat de vrouwenborsten zouden moeten zijn? Maar dit is niet de plaats om een discussie te beginnen...
Nog ergerlijker wordt het als Crott ADHD erbij haalt ter illustratie van haar theorie dat kinderen (met name jongens) niet meer druk mogen zijn, en dat Ritalin door ouders wordt gebruikt om de ‘mannetjesputters en avonturiers’ eronder te houden.

Maar toch.....
Uiteindelijk heeft ze me toch omgekregen! Nee, het waren niet die semi-wetenschappelijke verhandelingen van Crott die me deden omzwaaien naar haar standpunt, maar de herkenbare verhalen over de jongens uit haar gezin en haar omgeving. De streken die ze uithaalden, waar ze hun aandacht aan besteedden, hoe ze praatten en hoe veel schoolcarrières naar de bliksem gingen.
Crott heeft wel degelijk een punt dat de wereld, en met name het onderwijs, geen ruimte biedt voor ouderwetse mannelijke vechtlust en veroveringsdrang, en dat jongens hun drang tot heldhaftigheid uiten door juist búiten het systeem te gaan staan, met alle gevolgen van dien. Hoe je jongens dan wel die ruimte kan geven wordt door middel van een aantal tips duidelijk gemaakt. Opvallend is daarbij dat Crott pleit voor een duidelijk aanwezige mannelijk (vader)figuur. Ook hebben jongens meer aandacht nodig, meer hulp bij taal/talen en zou er meer ruimte voor ze moeten zijn om de ‘helden’ te kunnen zijn die ze willen zijn.

Zwartwit
Crott chargeert en werkt met clichees. Zo zijn alle meisjes saaie grijze muizen en alle jongens sprankelende - maar helaas onbegrepen -  helden. In het nawoord nuanceert ze dit gelukkig wel iets. 
Het boekje heeft mij in ieder geval aan het denken gezet. Sommige dingen herken ik in mijn eigen zoons, en sommige verhalen zie ik als een waarschuwing van wat me te wachten zou kunnen staan. Een boek dat een discussie kan losmaken, over een onderwerp wat misschien wel een beetje taboe is in de moderne maatschappij.
Ik deel haar visie omtrent de feminisering van de maatschappij zeker niet, maar de realiteit van haar voorbeelden vertellen hun eigen verhaal.


Is mijn zoon een macho
door Angela Crott
ISBN9026965680

Marjolein van der Wekken