Na ouderlijk overleg besloten Marjolein en ik dat het eens afgelopen moest zijn met ons passief afwachten 'tot het vanzelf wel gebeurt'. Nee, de jongens gingen nu verplicht buiten spelen en Steven moest maar eens leren fietsen. Een Hollandse (Zeeuwse) jongen van vijf moet toch kunnen fietsen?

De eerstvolgende dag na schooltijd gaf ik ze wat te eten en te drinken en zei ze me te volgen naar buiten op de stoep. Ik wees het dorp in en zei: 'Kijk jongens, dat is nu het dorp en dit is de voordeur. Die gaat zometeen dicht en jullie gaan het dorp in tot een uur of vijf.  Reactie van Steven: Leuk!. Maarten keek zuur. Die zag z'n computeruurtje de mist in gaan.
Maar zo gezegd zo gedaan en het pakt waarempel goed uit. Maarten heeft weer wat oude vriendjes opgepikt op straat en Steven heeft leren fietsen.

Steven fietst! Vraag niet hoe, maar dat hoort erbij in het begin. Hij doet het heel graag dus hij zal er snel handigheid in krijgen.

Door de zee verzwolgen...
Afgelopen zondag was het prachtig weer en er was een sportviswedstrijd aan de dijk. Een leuke gelegenheid voor een wandeling met het hele gezin. Steven op de fiets natuurlijk. Maarten niet; die houdt niet zo van fietsen. Aan de buitenkant van de hoge Scheldedijk ligt een breed fietspad c.q. onderhoudsweg. Grenzend aan een steil basalten talud. Ik zei nog tegen Marjolein: 'Als hij maar niet recht naar beneden fietst'.  Maar nee, denk je dan, dat zal toch niet. En mocht hij in de problemen komen zal hij zich wel tijdig laten vallen. 
Hij fietste heerlijk heen en weer en op een gegeven moment staan we zo'n 150 meter bij hem vandaan met een paar vissers te praten. Ineens zien we iemand in het water liggen. Marjolein: 'Goh er ligt iemand in het water' en gelijk er achteraan 'STEVEN!!!!!!'.  Ik was al in de startblokken en sprintte er naar toe. Halfverwege kom ik Maarten tegen die op de grond ligt. 'Flauwgevallen' zoals hij later zei.
Hij was dus inderdaad recht naar beneden de Schelde in gereden. Het was hoog water en springtij, dus het water stond tot aan de dijk, en hij was kopje onder gegaan. Een visser had hem al uit het water gehaald voor ik bij hem was. Ik pakte hem op en drukte het zeiknatte kereltje met een zucht van opluchting en schrik tegen me aan. Het fietsje was verdwenen. Door de zee verzwolgen zullen we maar zeggen.....
Ik besloot om de auto te gaan halen en rende (voorzover mijn conditie zoiets toelaat) naar huis. Toen ik terugkwam met de auto en droge kleren zaten ze aan de binnenkant van de dijk op me te wachten. Marjolein had hem uitgekleed en hem haar jas aangedaan. Hij voelde niet eens koud aan toen ik hem in de auto zette.
Thuis werd hij in een lekker warm bad gezet, en de rest van de dag door mama vertroeteld.
Later ben ik teruggegaan om het fietsje uit het water te dreggen. Het is een vreemd gezicht om zo'n rood en bekend kinderfietsje uit de zee naar boven te zien komen. Beklemmend......

Maar we zijn er nog niet......
Gisterenmorgen was hij vrij van school en tegen het einde van de morgen wilde hij gaan fietsen. Ik had geen zin om mee te gaan, en een beetje mokkend ging hij alleen op stap. Vlakbij is een pleintje waar hij de laatste tijd oefent. Ik ben er dan altijd bij. Nu dus niet. Ik zit aan de telefoon als ik ineens gebrul hoor. Ik smijt zo'n beetje de hoorn erop want ik hoorde meteen dat het serieus was. Komt ie bloedend als een rund binnen. Op zijn gezicht gevallen. Ik probeerde de schade vast te stellen en te zien of zijn tanden nog heel waren. Met een keukenrol deed ik pogingen het uitbundig vloeiende mengsel van bloed, kwijl en tranen op te vangen. Bijkomend probleem was dat het tijd was om Maarten te gaan halen. Die kan ik niet bij school laten staan. Na een vlugge evaluatie van de situatie besloot ik om Steven naast me (natuurlijk op een verhoging en in de gordel) in de auto te zetten en eerst Maarten te gaan halen. Eenmaal bij school aangekomen (toch zo'n 10 km) kon ik dan verder zien wat te doen. Vlak bij school zag ik een kennis lopen die haar dochtertjes net opgehaald had. Ze is verpleegster en, laat ik eerlijk zijn, ik kon wel wat hulp gebruiken. Marjolein was in Engeland, anders was ik met de hele bloedende bende naar haar gegaan. Ze werkt vlakbij school. Het duurde natuurlijk een eeuwigheid voor Maarten eindelijk uit school kwam en ik reed naar T. Met een verschrikt gezicht ving ze ons op. Na een kort onderzoek en een washandje met ijs voor de inmiddels tot buitengewone proporties opgezwollen lip beval ze me aan om toch even naar de dokter te gaan.  Het is toch fijn als er mensen voor je klaar staan als je het nodig hebt. Bedankt T.!

De dokter bevestigde mijn vermoeden dat het niet echt ernstig was. Maar het geeft toch een goed gevoel dat hij hem even checkt. Steven fietst!!!!! Pfffffffffffffff.